Page content

article content

Help, mijn baby is ontroostbaar! Over de impact van geboortetrauma op kinderen.

Januari 2015, 02.00  uur ’s nachts.

Uitgeput zat ik met een huilende baby van bijna 8 maanden op schoot. Hij huilde niet zomaar, zoals om een vieze luier of omdat hij honger had. Een speen gooide hij direct van zich af. Ook in slaap zingen, wiegen, voeden, aaien, achtergrond geluid, lampje aan doen hebben we geprobeerd. Alles wat we konden bedenken hebben we ingezet om hem te laten slapen. Zonder resultaat. Mijn man en ik kregen er zelfs ruzie over met elkaar. Het was eigenlijk geen huilen meer wat onze zoon deed, maar krijsen. Schreeuwen met diepe uithalen, intens verdrietig. Hij kon niet meer rustig bij ons zitten of liggen. Wild kronkelde hij alle kanten op. Zou hij pijn hebben, vroegen we ons af? Zullen we hem maar gewoon laten huilen? Want niets is goed op dit moment. Intens vermoeid waren mijn man en ik, aangezien dit gehuil al maanden voortduurde. Overdag sliep onze zoon amper en ook de nachtelijke uren moesten we door zien te komen met een krijsende baby.

Ik keek nog eens goed naar hem, om te zoeken naar een aanwijzing voor zijn ontroostbaar verdriet. Ineens zag ik het, in zijn ogen. Pure paniek. Ik had nog nooit zo veel angst bij een baby gezien. Maar waar kan een 8 maanden oude baby nu zoveel paniek door ervaren?

Even terug in de tijd…

Op 13 mei 2014 ben ik bijna 3 weken te vroeg bevallen van onze eerste zoon. Een pittige bevalling, met langdurig gebroken vliezen, inleiden en een vacuüm verlossing. Overigens heb ik er zelf geen trauma aan overgehouden. Onze zoon daarentegen had er wel last van. De eerste uren, dagen en weken had hij hoofdpijn, lag hij in een rare houding, was hij heel erg overprikkeld en huilde hij behoorlijk. Bijna 6 weken heb ik voornamelijk met hem boven gelegen, in een donkere kamer. Dat was pittig, maar toen leek het weer beter te gaan. Totdat hij, toen hij 4 maanden was, steeds meer begon te huilen. Hij sliep overdag amper en ’s nachts was hij ook steeds vaker en langer wakker. Hij had ook gewoon nog nachtvoedingen nodig en sliep in een co-sleeper vlak naast mij. Maar in plaats van dat hij na een tijdje ging doorslapen, sliep hij alleen maar slechter. Nachtenlang waren zowel mijn man als ik wakker. Soms sliep ik maar twee uur per nacht. Na 8 maanden had ik het gevoel dat ik zwaar depressief begon te raken. Overdag kon ik ook amper bijkomen, want ook dan sliep onze zoon niet. Uren droeg ik hem in een draagdoek om hem toch maar te laten slapen.

‘Dan laat je hem toch gewoon huilen’! Dat zei mijn man, familie, vriendinnen… Maar ik hoorde aan het huilen, hier klopt iets niet. Maar wat er was, wist ik nog niet precies.

Herbeleving van het geboortetrauma

Totdat ik dus ’s nachts weer eens met een huilende baby op bed zat. Hij wilde niet drinken, hij was ontroostbaar. Ik keek in zijn ogen en zag daar iets wat op pure angst en paniek leek. Ik zei tegen mijn man: ‘Volgens mij heeft hij een herbeleving en is hij compleet in paniek’. ‘Een herbeleving, waarvan dan?’ was de reactie van mijn man. Het is toch nog maar een baby? Op dat moment voelde ik heel sterk, onze zoon heeft last van zijn geboorte. De geboorte is voor hem wel traumatisch geweest.

Niet veel later kwam ik op Facebook een bericht tegen van een babytherapeut. Ik heb haar opgebeld en zij bevestigde mijn vermoedens. Onze zoon had een geboortetrauma. Al snel konden we in haar praktijk terecht voor een eerste sessie. In totaal zijn we drie keer geweest en al na 1 x zagen we meer rust, begon hij te tijgeren en was hij meer ontspannen. Na drie sessie kon hij eindelijk doorslapen ’s nachts en kreeg hij ook overdag een normaal slaapritme.

Mijn missie

De babytherapie is onze redding geweest en ik raakte  gefascineerd door het fenomeen geboortetrauma. Hoe kan het dat hier zo weinig over bekend is? Het is zo belangrijk voor baby’s en kinderen om hun geboorteverhaal te vertellen, omdat dit zoveel richting geeft voor hun persoonlijkheidsontwikkeling. En als mijn zoontje een geboortetrauma heeft, dan heb ik dat waarschijnlijk ook van mijn eigen geboorte. Hoe heeft dat mijn faalangst en perfectionisme beïnvloed? Er ging een wereld voor me open. Inmiddels kan ik geboorte-ervaringen, geboortepatronen en geboortetrauma niet meer weg denken uit mijn dagelijks leven en mijn werk. Het is mijn missie geworden om kinderen die last hebben van faalangst en onzekerheid te helpen om deze ballast kwijt te raken. En daarvoor gaan we altijd terug naar de kern, de geboorte-ervaring of geboortetrauma.  Zo kunnen we de eerste, superbepalende ervaring een plekje geven en dan werken aan een positieve mindset, meer zelfvertrouwen en een leven zonder angst en spanning.

En mijn zoontje? Die is nog steeds pittig en temperamentvol, maar zijn geboortetrauma is verleden tijd. Zijn geboorte-ervaring kunnen we niet uitwissen en ik zie daar nog geregeld de sporen van. Maar ik weet nu waar het vandaan komt en kan hem hier ook liefdevol in begeleiden (maar soms is het gewoon ook een hele uitdaging, kinderen opvoeden).

Ben jij nu ook benieuwd of jouw kind last heeft van zijn geboorte-ervaring of van een geboortetrauma? Heeft jouw kind last van (faal)angst, paniek of boosheid als dingen niet lukken, heeft jouw kind veel hulp en bevestiging nodig? Denkt jouw kind geregeld ‘ik kan dit niet’? Dan kan het zijn dat jouw kind last heeft van een geboortetrauma. Ik help je graag verder om dit te onderzoeken.

Comment Section

1 reactie op “Help, mijn baby is ontroostbaar! Over de impact van geboortetrauma op kinderen.


Door damaris op 14 januari 2019

Beste Henriette,

Waaruit bestaat de therapie ivm geboortetrauma’s?

Plaats een reactie


*


Klik gerust eens door onze categorieën heen: